Napęd 4x4 jest także spotykany w samochodach osobowych. Najczęściej stosuje się go w autach sportowych. Dlaczego tak się dzieje i czym charakteryzują się te rozwiązania?
Napęd 4x4 najczęściej możemy spotkać w samochodach osobowych sportowych, supersportowych i wyczynowych. Auta te dysponują bardzo dużą mocą i potrzebują napędu na obie osie do jej przeniesienia. Taki samochód znacznie sprawniej rusza z miejsca oraz szybciej przyspiesza przy niskich i średnich prędkościach oraz zapewnia lepszą przyczepność podczas przyspieszania na zakręcie.
O autorze...
Dariusz Wojdas - mgr inż. mechaniki o specjalności samochodowej, absolwent Politechniki Śląskiej, Politechniki Opolskiej i Wyższej Oficerskiej Szkoły Samochodowej. Od siedemnastu lat licencjonowany kierowca rajdowy, ekspert od samochodów sportowych, terenowych i z napędem 4x4 (cywilnych, sportowych, rajdowych i wojskowych).

Im większa moc auta, tym napęd 4x4 jest bardziej przydatny (fot. rallysportlive.com).
Dlaczego w autach sportowych stosuje się napęd 4x4?
Mocny samochód osobowy z napędem tylko na przód (FWD - Front Wheel Drive) będzie gorzej ruszał na śliskiej nawierzchni oraz na wzniesieniu. Utrudnione będzie także gwałtowne ruszanie na suchej drodze. W takim samochodzie może także dojść do zjawiska pływania przedniej osi podczas przyspieszania (nawet na prostej), znoszenia na zakręcie (podsterowność) oraz szarpania kierownicą wywołanego przez różnice przyczepności dla kół napędzanych-kierowanych.
Samochody z napędem na przednią oś mają bezpieczną granicę maksymalnej mocy silnika , która zależy od ich masy. Związane jest z pojęciem wskaźnika dynamicznego (stosunkiem mocy do masy). Stosunek ten nie powinien przekraczać 175 KM/tonę, a więc:
-
dla samochodów miejskich FWD bezpieczna moc max nie powinna przekraczać 150 KM,
-
dla samochodów kompaktowych FWD i sportowych FWD bezpieczna moc max nie powinna przekraczać 220 KM.
Przekroczenie tego stosunku w samochodzie z napędem na przednią oś może być przyczyną dużej niestabilności auta oraz pogorszenia kierowalności, która nasila się wprost proporcjonalnie do zmniejszania się przyczepności (np.: mokra jezdnia, śnieg lub lód, zanieczyszczona jezdnia).
Duża moc samochodu powoduje, że wyczerpuje się zapas przyczepności poprzecznej kół kierowanych poprzez maksymalne wykorzystywanie przyczepności wzdłużnej. Z tego powodu napęd 4x4 jest wymagany nie tylko do polepszenia osiągów samochodu, ale także ze względu na bezpieczeństwo.
Samochód klasy WRC tylko wyglądem przypomina swój "cywilny" odpowiednik (fot. Flickr/Tiago J. G. Fernandes, lic. CC-BY).
Sportowe kompakty 4x4
Są to samochody, które wyprodukowano na podstawie seryjnych nadwozi danego modelu takiego samochodu. Dysponują one silnikami benzynowymi o mocy 280 - 360 KM, które są umieszczone z przodu auta. Silniki te mogą być doładowane (pojemności od 2000 cm3 do 2500 cm3) lub wolnossące (od 2000 cm3 do 3000 cm3). Sportowe kompakty 4x4 charakteryzują się nadwoziem samonośnym o zwiększonej sztywności skrętnej i giętnej w porównaniu do swoich tradycyjnych odpowiedników. Posiadają co najmniej 4 miejsca w kabinie w dwóch rzędach siedzeń.
Sportowe samochody kompaktowe z napędem na cztery koła najczęściej wyposażone są w stały napęd realizowany za pomocą centralnego mechanizmu różnicowego (np. Subaru Impreza STi, Mitsubishi Lancer Evo). Na bazie tych aut buduje się rajdówki zaliczane do grupy N (w szczególności do klasy N4).
Samochody wyczynowe S2000 i WRC
Auta tego typu nie są produkowane seryjnie. Przypominają wyglądem „zwykłe” auta jedynie ze względów marketingowych. W salonie samochodowym nie kupimy przykładowo: Citroena C4/Xsara/DS3, Peugeota 207/307, Forda Focusa/Fiesty, Skoda Fabii, Abartha Grande Punto zaliczanych do klasy S2000 lub WRC.
Samochody wyczynowe S2000, WRC, a także rajdówki z lat 80-tych mają napęd stały 4x4. Auta WRC są zawsze wyposażone w aktywny centralny mechanizm różnicowy. W niektórych rajdówkach z lat 80-tych oraz S2000 także występuje centralny mechanizm różnicowy, ale często spotykane są również auta z napędem stałym bez różnicowania. Tak zwany napęd „na sztywno” na nawierzchniach szutrowych nie przeszkadza w prowadzeniu samochodu, a upraszcza budowę i nie zwiększa masy samochodu.

Lamborghini Murcielago to typowe auto supersportowe (fot. Ian Hughes/Flickr.com, lic. CC-BY).
Samochody supersportowe
Ich maksymalne prędkości przekraczają 300 km/h, a pojemności silników osiągają nawet 8000 cm3. Silnik jest zazwyczaj umiejscowiony centralnie lub z tyłu i posiada moc w zakresie od 450 KM do 700 KM.
Nie każde auto supersportowe ma napęd 4x4 – część z nich wyposażona jest w napęd jedynie na tył. Samochody supersportowe najczęściej mają dwa miejsca. Ich wymiary przystosowane są do bardzo szybkiej jazdy:
-
krótkie zwisy,
-
duży rozstaw osi,
-
duży rozstaw kół,
-
nieduża wysokość,
-
optymalny rozkład masy pomiędzy osie i nisko położony środek ciężkości.
Seryjne samochody supersportowe mają prześwit około 110 mm, a wyczynowe 50 mm. Ich zawieszenie ma bardzo mały skok i dużą twardość. Koła są bardzo szerokie, mają dużą średnicę i niskoprofilowe opony.
Ze względu na osiągane prędkości, auta tego typu mają doskonałe właściwości aerodynamiczne niskie i centralne umiejscowienie kierownicy (lepsze czucie przyczepności i reakcji samochodu na warunki drogowe oraz ergonomiczne i wygodne w celu szybkiego nieskrępowanego dostępu do wszystkich urządzeń sterujących ruchem samochodu).
Auta supersportowe, nawet te z napędem 4x4, zupełnie nie nadają się do jazdy po śniegu i lodzie. Napęd na cztery koła zamontowany w takim samochodzie ma jedynie poprawiać osiągi na asfaltowej nawierzchni.
Napęd 4x4 w samochodach zaliczanych do tej grupy jest realizowany poprzez dołączanie osi przedniej wtedy gdy tylna oś znajdzie się w uślizgu (wyjątkiem jest tylko Bentley Continental GT, który ma napęd stały). Realizuje się go za pomocą sprzęgła lepkościowego lub przez sprzęgło cierne wielotarczowe mokre sterowane elektronicznie. Co ciekawe, w autach supersportowych z napędem 4x4 możliwe jest użytkowanie innych rozmiarów opon na przedniej i tylnej osi, a nawet innych średnic felg na przednich i tylnych kołach. Różnice w średnicach kół (tzn. w zewnętrznej średnicy napompowanej opony znajdującej się na feldze) poszczególnych osi nie mogą być przy tym większe niż 2%.
Warto zapamiętać, że istnieją dwie podstawowe zależności dotyczące przydatności napędu 4x4 w samochodach osobowych:
-
im większa moc silnika tym napęd 4x4 jest bardziej przydatny
-
im większa masa samochodu tym napęd 4x4 jest bardziej przydatny
Jeżeli samochód jest lekki i ma małą moc silnika (m.in. samochody miejskie takie jak FIAT Panda) to wersja z napędem jednej osi niewiele różni się mobilnością i trakcją od wersji 4x4 nawet w warunkach zimowych. Stąd taki napęd jest najbardziej użyteczny w dużo cięższych i mocniejszych autach sportowych.
W następnym artykule omówimy zjawisko poślizgu. Pokażemy dlaczego samochód czasami wpada w poślizg i jak się przed nim uchronić.