Historia opon Viking

W 1906 roku, nieopodal stolicy Norwegii firmę Viking Gummivarefabrik założył Peter Mathias Olsen (właściwie: Peter Mathias Brit Ass Rowde Olsen), norweski biznesmen, specjalizujący się wcześniej w budownictwie przemysłowym.

Z taśm produkcyjnych jego zakładu jeszcze w tym samym roku wyjechały pierwsze kalosze, a niedługo później inne akcesoria obuwnicze – gumowe podeszwy i obcasy. Viking Gummivarefabrik był pierwszą norweską firmą działającą w branży gumowej.

W 1920 roku przedsiębiorstwo Olsena zostało przemianowane na Askim Gummivarefabrik. Jedenaście lat później na rynku debiutowały pierwsze opony nazwane Viking, zgodnie z początkami historii spółki. Właściciele firmy podkreślali, że Wikingowie byli nie tylko znakomitymi wojownikami, zasłynęli też jako wykwalifikowani rzemieślnicy.

Premierowe modele Vikinga były przystosowane do jazdy zimą - trudno o lepsze warunki do testowania zimowego ogumienia niż mroźna Skandynawia. Oprócz tego, firma rozwijała też ofertę innych produktów gumowych - niedługo potem rozpoczęła wytwarzanie opon rowerowych, węży oraz technicznych elementów wykorzystywanych w różnych gałęziach przemysłu. Te ostatnie od 1932 roku powstawały w nowej fabryce przedsiębiorstwa zlokalizowanej w miejscowości Mjondalen. Sześć lat później Askim Gummivarefabrik wzbogacił się o kolejny zakład wybudowany w Stavanger. Tam produkowano między innymi płaszcze przeciwdeszczowe, tkaniny powlekane gumą oraz inne tworzywa sztuczne. Przed drugą wojną światową fabryka w Stavanger była jedną z najnowocześniejszych w Europie. A cały Askim Gummivarefabrik wyrósł na czołowego producenta w branży na Starym Kontynencie.

W latach sześćdziesiątych norweska firma rozpoczęła wytwarzanie opon radialnych. Przedsiębiorstwo wymagało też reorganizacji, która po długim procesie zakończyło się w 1971 roku. Wtedy jego nazwę zmieniono na Viking-Askim, otwarto też nowe fabryki w Langevag (produkcja pianki przemysłowej) oraz w Hokksund, Otta i Rjukan. Od 1973 roku firma przejęła też zakład oponiarski w Malezji oraz fabrykę tworzyw sztucznych w Skien. W tym samym czasie spółka założyła swoje przedstawicielstwo w Wielkiej Brytanii pod nazwą Viking Tyres. W szczytowym okresie Viking-Askim zatrudniał ponad trzy tysiące pracowników w samej Norwegii, a produkcja zaspokajała większość popytu na rodzimym rynku. Co więcej, ponad połowa produktów marki Viking trafiała na eksport (między innymi do Niemiec, Holandii, Austrii, Włoch, Szwajcarii oraz Stanów Zjednoczonych). Jej opony były cenione na całym świecie, czego dowodem były zamówienia od takich producentów samochodów, jak Volkswagen, Opel, Ford oraz Volvo.

Pod koniec lat siedemdziesiątych w całej Viking Group wydzielona została spółka Viking Tires, skupiająca się wyłącznie na produkcji ogumienia. W 1987 roku Viking razem ze szwedzką marką Gislaved został zjednoczony pod wspólnym szyldem Nivis AB. Zakłady wytwarzające inny asortyment zostały sprzedane, np. szwedzki Trelleborg przejął fabryki w Mjondalen oraz Stavanger. Z kolei rok później brytyjski oddział Vikinga przejął tamtejszą firmę East Midland Tyre Company.

W 1992 roku cały Nivis AB, razem z Vikingiem i Gislaved został wykupiony przez niemiecki koncern Continental. Już pod nowymi skrzydłami, w 1998 roku w sprzedaży debiutował ceniony model opon letnich Viking Pro-Tech 500, zastąpiony w 2006 roku przez kolejną ewolucję Pro-Tech 500 II. Dzięki mocnej pozycji w strukturach Continental, Viking umocnił również swoją pozycję w dziedzinie ogumienia zimowego przeznaczonego głównie do aut osobowych (np. Viking Snowtech z 2003 roku) i minivanów. W pierwszej dekadzie nowego stulecia, przedsiębiorstwo rozwinęło też swoją ofertę na rynku ogumienia typu high performance.

Działając w ramach koncernu Continental, Viking ujednolicił też swoją identyfikację wizualną swojej firmy. Niebiesko-czerwono-białe kolory nawiązują do norweskich barw narodowych, a znak graficzny z Olavem Vikingiem jasno określa pochodzenie ogumienia skandynawskiej marki. Obecnie, każdego roku na całym świecie sprzedawanych jest ok. miliona opon ozdobionych podobizną Wikinga.